Ταξίδια, διαδρομές και αναμνήσεις

Και κάπως έτσι τελείωσε και αυτό το ταξίδι.

Πάντα κάπως έτσι γίνεται..βιαστικά.

Άλλοι πονάνε , άλλοι παθαίνουν κατάθλιψη .. κάποιοι και τα δύο .

Κάποιοι απλώς ονειρεύονται τα επόμενα ταξίδια και αναπολούν .

Δύσκολο πράγμα οι αναμνήσεις ,

Κάποτε μου είχε πει ο σοφός κ. Γιάννης , ότι ο άνθρωπος που έχει αναμνήσεις είναι δυστυχισμένος άνθρωπος.! Μάλλον το νόημα στα λόγια του σοφού, βρίσκεται στην αδυναμία να ξαναζήσεις το παρελθόν.

Σε έναν VIDIKON κόσμο θα υπήρχε το μαγικό κουμπάκι με το οποίο θα κάναμε ταξίδια στο παρελθόν μόνο και μόνο για να παίξουμε μπάλα στο παλιό μας δημοτικό και να "φάμε" παγωτά από το ψιλικατζίδικο..

Μεγάλη υπόθεση τα ταξίδια .

Έχει σημασία το ταξίδι..
Είτε το κάνεις σόλο, είτε σαν ομάδα, είτε στην ομάδα αλλά σόλο, το θέμα είναι τα ταξιδεύεις. Πιθανότατα το ταξίδι δεν νοιάζεται για σένα, μα ούτε κι εσύ για το ταξίδι. 

Η διαδρομή όμως ..
Η διαδρομή είναι αυτή που αν είναι ωραία δεν θέλεις να τελειώσει ποτέ.

Ας γινότανε καμιά φορά, στις ωραίες διαδρομές, οι ώρες να τρελαίνονταν κι αυτές.

Ετοιμαστείτε για ταξίδια, διαδρομές και αναμνήσεις .

Kind Regards ,

laGmaniak

 

αούτοLIKE me..

λεζάντα

Το να κάνεις like στις προσωπικές σου δημοσιεύσεις στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης είναι κουλ.ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ Κάνει πιο γαμάτη τη δημοσίευση. Δηλώνεις πως ΕΜΕΝΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ στα παπάρια μου τι λέτε εσείς. 

Κλασσικό παράδειγμα αυταρέσκειας to blog που διαβάζεις αυτή τη στιγμή.

ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ και δεν το κρύβω.

Αν είχα ένα κουμπάκι like θα το πατούσα χωρίς δισταγμό. 

Γιαυτό λοιπόν κόσμε, -προς όλους τους likeμανιακσ- μήν ντρέπεσαι αν δεν σου κάνει like ο κόσμος.

Το κουμπάκι like είναι προσωπική υπόθεση. 

Δεν μας νοιάζει αν σου αρέσει μεγάλε , αρέσει σε εμένα και αυτό φτάνει . 
λικε,λαικ,like,LAIK,ΛΑΙΚ σε σένα χωρίς ενδοιασμούς!  Thumbs Up ΡΕ, σε σένα που αδιαφορείς γιατί μπορείς, και ας μην έχει καμμία σημασία για τους άλλους. 

Έχει για σένα και αυτό είναι που μετράει.!

Ο λόγος που η παραπάνω λογική είναι κουλ νομίζω δεν χρειάζεται καν εξήγηση . Κόσμε, προβληματίσου λιγάκι με το νόημα αυτών που διαβάζεις. Η μάλλον , μην ασχολείσαι καν , κανε λαικ και τέλος .

LIKE UNITED

Tραβάμε μεγάλο κανάλι. . . ....

HAIL VIDIKON

Και είχε ξεκινήσει τόσο όμορφα η μέρα

Έφτασε λοιπόν και για μένα η στιγμή που με φώναξε ο διευθυντής στο γραφείο του να μου μιλήσει . Πήρα λοιπόν μερικές κόλες χαρτί, το στυλό μου και πήγα μέσα να συζητήσουμε κάποιο project.Η τουλάχιστον έτσι περίμενα .

Η πραγματικότητα με προσγείωσε απότομα όμως.. Και ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ, μου ανακοίνωσε την απόλυση μου λόγω κρίσης . 

Και είχε ξεκινήσει τόσο όμορφα η ημέρα…

Έκατσα υπομονετικά, άκουσα τα ψέμματα του περι κρίσης και cashflow της αγοράς και ξεκίνησα να τσαντίζομαι. Μια κερδοφόρα επιχείρηση επί 30 χρόνια, αποφάσισε πως πρέπει να κάνει περικοπές προσωπικού γιατί δεν βγαίνει..! Το αστείο είναι πως με πληροφόρησε πως η αποζημίωση βγαίνει γύρω στα 2 χιλιάρικα μαζί με δώρα Πάσχα και τον μισθό που τρέχει 3 χιλιάρικα και κάτι ψιλά. Άρα , αν συνυπολογίσουμε και το επίδομα ανεργίας που θα παίρνεις – μου είπε – θα είσαι μια χαρά για τους επόμενους 6 μήνες.

Εκεί τα πήρα, και ξεκίνησε να γυαλίζει το μάτι μου.. Ποιος είσαι ρε μαλάκα που θα μου πεις αν είμαι μια χαρά ή όχι ? Εκεί λοιπόν, πάνω στα νεύρα μου κοίταξα με την άκρη του ματιού μου πάνω στο γραφείο ένα μεγάλο ψαλίδι. Ήταν ένα από αυτά που χρησιμοποιεί η Αλεξία η γραμματέας , για να κόβει τα χοντρά χαρτόνια. Χωρίς δεύτερη σκέψη το άρπαξα και ξεκίνησα να τον χτυπάω στο κεφάλι και στο λαιμό λέγοντας κάτι ακαταλαβίστικες ανοησίες τύπου « @#$αγκρ εγώ @#$δεν.. ποιος γκρ%^πως θα..@#$ ανομίζεις ρε$%#εε α.. άντε μη σου γαμ… » και άλλα τέτοια όμορφα.  Τα χτυπήματα ήταν δυνατά και στοχευμένα  όπως αυτά που βλέπουμε στις ταινίες.

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια  του να προστατευθεί, ο κύριος διευθυντής έπεσε με δύναμη πάνω στην μεγάλη γυάλινη πόρτα  που βρισκόταν πίσω από το γραφείο του και τον απομόνωνε από τους υπόλοιπους εργαζόμενους .Τα σπασμένα γυαλιά της πόρτας καρφώθηκαν πάνω  του σαν μαχαίρια. Έπεσε με δύναμη στο πράσινο χαλί της εταιρίας βάφοντας το με το αίμα του.

Οι πρώην συνάδελφοι κοίταξαν αποσβολωμένοι τον ματωμένο κύριο Αντώνη να εκλιπαρεί για βοήθεια. Κανείς δεν προσπάθησε να τον βοηθήσει. Κανείς δεν πλησίασε καν.  Όλοι έμειναν ακίνητοι. Ίσως οι κουφάλες να το χαρήκανε πιο πολύ από εμένα .

Εγώ καθισμένος στο μεγάλο ξύλινο γραφείο του κύριου Διευθυντή, ξεκίνησα να χαμογελάω με μια αίσθηση ανακούφισης μέσα μου. Είχα κάνει αυτό που έπρεπε , δεν με ένοιαζε τι θα ακολουθούσε. Άφησα το μεγάλο ψαλίδι της Αλεξίας στη θέση του και άναψα ένα τσιγάρο. Κανείς δεν ήρθε στο γραφείο να μου μιλήσει. Μετά από λίγη ώρα, -δεν θυμάμαι πόσο- ήρθαν τέσσερις αστυνομικοί  και μου ζήτησαν να σηκώσω τα χέρια μου ψηλά. Το έκανα .

Και κάπως έτσι λοιπόν, βρέθηκα εδώ κλεισμένος να σας γράφω αυτά εδώ τα λόγια.

Και είχε ξεκινήσει τόσο όμορφα η μέρα…

ΥΓ1 . Η ιστορία είναι φανταστική , τα πρόσωπα που εμφανίζονται ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα.
ΥΓ2. Διαβάστε και την ιστορία που  βρίσκεται εδώ