Και είχε ξεκινήσει τόσο όμορφα η μέρα

Έφτασε λοιπόν και για μένα η στιγμή που με φώναξε ο διευθυντής στο γραφείο του να μου μιλήσει . Πήρα λοιπόν μερικές κόλες χαρτί, το στυλό μου και πήγα μέσα να συζητήσουμε κάποιο project.Η τουλάχιστον έτσι περίμενα .

Η πραγματικότητα με προσγείωσε απότομα όμως.. Και ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ, μου ανακοίνωσε την απόλυση μου λόγω κρίσης . 

Και είχε ξεκινήσει τόσο όμορφα η ημέρα…

Έκατσα υπομονετικά, άκουσα τα ψέμματα του περι κρίσης και cashflow της αγοράς και ξεκίνησα να τσαντίζομαι. Μια κερδοφόρα επιχείρηση επί 30 χρόνια, αποφάσισε πως πρέπει να κάνει περικοπές προσωπικού γιατί δεν βγαίνει..! Το αστείο είναι πως με πληροφόρησε πως η αποζημίωση βγαίνει γύρω στα 2 χιλιάρικα μαζί με δώρα Πάσχα και τον μισθό που τρέχει 3 χιλιάρικα και κάτι ψιλά. Άρα , αν συνυπολογίσουμε και το επίδομα ανεργίας που θα παίρνεις – μου είπε – θα είσαι μια χαρά για τους επόμενους 6 μήνες.

Εκεί τα πήρα, και ξεκίνησε να γυαλίζει το μάτι μου.. Ποιος είσαι ρε μαλάκα που θα μου πεις αν είμαι μια χαρά ή όχι ? Εκεί λοιπόν, πάνω στα νεύρα μου κοίταξα με την άκρη του ματιού μου πάνω στο γραφείο ένα μεγάλο ψαλίδι. Ήταν ένα από αυτά που χρησιμοποιεί η Αλεξία η γραμματέας , για να κόβει τα χοντρά χαρτόνια. Χωρίς δεύτερη σκέψη το άρπαξα και ξεκίνησα να τον χτυπάω στο κεφάλι και στο λαιμό λέγοντας κάτι ακαταλαβίστικες ανοησίες τύπου « @#$αγκρ εγώ @#$δεν.. ποιος γκρ%^πως θα..@#$ ανομίζεις ρε$%#εε α.. άντε μη σου γαμ… » και άλλα τέτοια όμορφα.  Τα χτυπήματα ήταν δυνατά και στοχευμένα  όπως αυτά που βλέπουμε στις ταινίες.

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια  του να προστατευθεί, ο κύριος διευθυντής έπεσε με δύναμη πάνω στην μεγάλη γυάλινη πόρτα  που βρισκόταν πίσω από το γραφείο του και τον απομόνωνε από τους υπόλοιπους εργαζόμενους .Τα σπασμένα γυαλιά της πόρτας καρφώθηκαν πάνω  του σαν μαχαίρια. Έπεσε με δύναμη στο πράσινο χαλί της εταιρίας βάφοντας το με το αίμα του.

Οι πρώην συνάδελφοι κοίταξαν αποσβολωμένοι τον ματωμένο κύριο Αντώνη να εκλιπαρεί για βοήθεια. Κανείς δεν προσπάθησε να τον βοηθήσει. Κανείς δεν πλησίασε καν.  Όλοι έμειναν ακίνητοι. Ίσως οι κουφάλες να το χαρήκανε πιο πολύ από εμένα .

Εγώ καθισμένος στο μεγάλο ξύλινο γραφείο του κύριου Διευθυντή, ξεκίνησα να χαμογελάω με μια αίσθηση ανακούφισης μέσα μου. Είχα κάνει αυτό που έπρεπε , δεν με ένοιαζε τι θα ακολουθούσε. Άφησα το μεγάλο ψαλίδι της Αλεξίας στη θέση του και άναψα ένα τσιγάρο. Κανείς δεν ήρθε στο γραφείο να μου μιλήσει. Μετά από λίγη ώρα, -δεν θυμάμαι πόσο- ήρθαν τέσσερις αστυνομικοί  και μου ζήτησαν να σηκώσω τα χέρια μου ψηλά. Το έκανα .

Και κάπως έτσι λοιπόν, βρέθηκα εδώ κλεισμένος να σας γράφω αυτά εδώ τα λόγια.

Και είχε ξεκινήσει τόσο όμορφα η μέρα…

ΥΓ1 . Η ιστορία είναι φανταστική , τα πρόσωπα που εμφανίζονται ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα.
ΥΓ2. Διαβάστε και την ιστορία που  βρίσκεται εδώ